Janneke werkt inmiddels vier jaar als jeugdbeschermer bij DJGB. In die tijd heeft ze veel jongeren begeleid, maar sommige verhalen blijven haar extra bij. Een middag die ze organiseerde voor een jongen van 17 staat haar nog steeds helder voor ogen. Een middag waarin hij even niet “de cliënt” is, maar gewoon een jongen die mocht lachen, ontspannen en ervaren dat hij ertoe doet.

Een jeugd vol onzekerheid

Janneke: “Deze jongen heeft veel meegemaakt. Hij groeide op in een onveilige thuissituatie en probeerde daarna bij zijn opa en oma opnieuw rust en stabiliteit te vinden. Helaas ging het daar uiteindelijk niet goed. Dit gaf onrust en voor hem vooral het gevoel: “Ik hoor nergens echt thuis.” Door de stress en het gebrek aan veiligheid gleed hij af richting drugsgebruik. Dit was een periode waarbij hij alle grenzen op zocht, wat resulteerde in dat hij bij meerdere jeugdzorgorganisaties niet meer kon blijven en/of niet meer welkom was.

Een nieuwe start

Die kreeg hij in een kleinschalige woonvoorziening van Inspire, waar hij nu bijna een jaar woont. Daar mocht hij voor het eerst in lange tijd landen. Geen directe druk, geen dreiging om te moeten vertrekken, maar begeleiding die echt aansluit op zijn behoefte: naast hem staan, hem zien en samen oplopen.

Samen met een buddycoach van Wonen en Zorg creëerden ze een veilige basis. Zijn dag- en nachtritme herstelde langzaam, het drugsgebruik verminderde en het contact met zijn oma’s kwam weer op gang. Hij startte zelfs met een baantje in een supermarkt.

Een uitje vol verbinding

Toen ik hoorde dat jeugdbeschermers een bedrag konden inzetten voor een positieve ervaring, dacht ik direct aan hem. Hij zit nu eindelijk in een fase waarin er gebouwd wordt in plaats van afgebroken. En dat verdient erkenning.

Het kostte wat aanloop. Hij hield het idee van een uitje eerst wat af; centraal staan is spannend als je dat niet gewend bent. Samen met zijn buddycoach probeerden we voorzichtig een opening te vinden. Uiteindelijk kwam hij zelf met een idee: VR-games. Maar tijdens het koffie drinken vooraf merkte ik dat hij eigenlijk iets anders wilde. Hij begon te plagen: “Als jullie met mij gaan bowlen, moeten jullie huilend naar huis straks.” Dat was voor mij het teken van verbinding. Toen ik voorstelde om dan maar te gaan bowlen, stemde hij bijna verlegen in.

Die middag was goud! We vierden zijn verjaardag en hij genoot! Lachen, plezier, competitie. Een ontspannen sfeer. Samen met zijn buddycoach vormden we ineens geen hulpverleners en jongere meer, maar gewoon drie mensen die iets leuks deden. En dat doet iets met de relatie. Het creëert herinneringen die je daarna meeneemt in lastige gesprekken. Een bouwsteentje in het fundament.

Waarom dit zo belangrijk is?

Deze jongeren met hechtingsproblematiek, trauma en wantrouwen horen hun hele leven vooral wat niet goed gaat. Een positieve ervaring, zonder voorwaarden, zonder oordeel, kan een ankerpunt zijn. Een moment waarop een jongere later terugkijkt en denkt: “Toen was er iemand die mij accepteerde zoals ik ben en bij wie ik mezelf mocht zijn”.

Ik gun dat ieder kind. En ik gun elke professional de ruimte om zo’n middag te organiseren, zonder haast of druk. Het is geen luxe; het is een investering in relatie, herstel en toekomst.

Tot slot

Als ik één boodschap mag meegeven dan is het: doe dit. Niet als extra taak, maar als onderdeel van je werk. Plan die middag, maak ruimte voor iets positiefs. Het is geen tijdverlies, het is fundamentversterking.

En voor deze jongen? Ik hoop dat hij over een paar jaar terugdenkt aan die middag bowlen. Niet omdat we zo goed mikten, maar omdat hij even mocht voelen:
“Ik ben het waard.”